‘Ik probeer te analyseren, te registreren, ik jaag door heel die krankzinnige kippenren en ik vind zoveel ongerechtigheden dat de schrik me om het hart slaat en ik niet meer weet waar te beginnen en als ik in het wilde weg een paar grepen doe stuit ik allereerst op mijn onevenwichtigheid die mijn stemmingen doet omslaan in een onbegrijpelijk tempo.’ (Wenny, 1948)

Zus, Erna en Wenny zijn een en dezelfde vrouw. Die namen staan voor verschillende fasen van haar leven (1918-1978). Ze woont twee lange perioden in Nederlands-Indië, waar ze zowel groot geluk (Zus) als — na haar studie in Nijmegen — extreme ellende in de jappenkampen (Erna) meemaakt. De terugkeer naar Nederland na de oorlog valt haar zwaar en heeft een persoonlijke crisis tot gevolg. Ze (Wenny) vindt uiteindelijk meer geluk bij echtgenoot Peter ‘Piet’ Nefkens, in haar gezin en in het vrijwilligerswerk in Amersfoort. Deze ervaringen en haar diepe, katholieke geloofsopvatting drukken hun stempel op Wenny Nefkens-Wennubst, een vrouw die niet makkelijk geleefd heeft.

De biografie put uit zo’n duizend aan haar gerichte brieven, en de beschrijving van haar omgeving en de tijdgeest kleuren het beeld van deze boeiende persoonlijkheid in.

“Ik wilde begrijpen waar ik woon.” Dat was de motivatie van Peter Baas om de geschiedenis van het buurtschap Cuy in de Bourgogne te schrijven: van de vroegst bekende inwoner uit 1291 tot en met het nationale kampioenschap van een lokale stier in 2017.

Het ongekende Cuy is de weerslag van ruim 700 jaar ‘kleine geschiedenis’. Er zijn verrassend veel lezenswaardige verhalen gevonden die vervolgens toegankelijk zijn gemaakt voor een groot publiek. De bloei en neergang van een plattelandsgehucht worden daarmee meer dan een voetnoot van de geschiedenis.

De Nederlandse auteur vestigde zich in 2000 in het Maison forte van Cuy in het departement Nièvre. Zijn onderzoek begon logischerwijs bij de bewoners van deze middeleeuwse vesting: de Seigneurs de Cuy, die het eeuwenlang in bezit hadden. Maar hij onderzocht daarna ook het wel en wee van de andere 1816 mensen die ooit in Cuy hebben gewoond.

Het geïllustreerde boek vertelt hun leven in twaalf hoofdstukken, die elk worden afgesloten met een profiel van een markant figuur uit de geschiedenis van dit (voorheen) anonieme gehucht.

De opdrachtgever, zoon van het echtpaar, heeft de volgende tekst als samenvatting aangeleverd:

Mijn vader en moeder, Jacques Verberne en Wilma de Vries, twee mensen met een eigen achtergrond, trouwen midden in oorlogstijd. Moeder, op haar 10e wees geworden, blijkt een ondernemende twintiger te zijn, totdat haar leventje wreed door de oorlog wordt verstoord. De streng katholiek en militair opgevoede vader weet zich op zijn 28e kranig te verweren op de Grebbeberg in de meidagen van 1940. Na in stilte getrouwd te zijn moet hij langdurig onderduiken.
Na de oorlog zal vader als huisarts een mooie praktijk opbouwen, mede dankzij de ondersteuning van moeder. Zij stichten een gezin en slagen erin hun beide kinderen een gelukkige en harmonieuze jeugd te geven.
Het boek is een beschrijving van hun levens op basis van privé en openbare archieven. Om hun leven nog meer kleur en betekenis te geven is zo veel mogelijk geprobeerd het daarbij passende tijdsbeeld mee te geven.